Ouder worden

Het is bijna mijn verjaardag en dat is een moment waarop ik nog meer dan anders denk ‘wat word ik al oud’. Soms beangstigt me het een beetje omdat ik ook heel graag nog zestien zou zijn, maar aan de andere kant ben ik ook heel blij met hoe mijn leven eruit ziet en heb ik zeker het gevoel eruit gehaald te hebben wat erin zat. Ik heb veel mensen ontmoet en mijn leven ziet er zo anders uit. Er verandert zeer regelmatig iets in mijn leven, van mijn favoriete broodbeleg tot de mensen met wie ik samenwoon en de manier waarop ik in het leven sta.

Soms merk ik ook dat mijn toekomst steeds helderder wordt. Ik weet steeds beter wat ik wil na en met mijn studie, wat ik verwacht van een leven als volwassene, waar ik wil wonen (Utrecht! Al is dat sinds m’n zestiende dus wel hetzelfde gebleven) en ook hoe ik over mezelf en anderen denk. Mijn politieke voorkeur is al jaren stabiel en over de meeste maatschappelijke thema’s is mijn denken ook vrij constant. En toch sta ik er soms nog van te kijken dat ik al zoveel gedaan heb en dat andere mensen ook echt andere mensen zijn die ook dingen denken. Ik weet dat je vanaf ongeveer je vierde jaar doorkrijgt dat je niet alleen bent op de wereld en dat andere mensen ook dingen meemaken terwijl jij iets anders doet, maar het verbaast me soms nog steeds dat al die mensen waar ik mee om ga ook mensen zijn die andere dingen doen dan ik en die zich misschien ook wel zo voelen.

Ik word steeds ouder, en de mensen om mij heen ook. Waar de grootste veranderingen hebben plaatsgevonden plaatsvinden, is in mijn omgaan met anderen. Ik vind mezelf tegenwoordig wél sociaal vaardig, ontmoet graag nieuwe mensen, vermaak me ook goed alleen en ik heb een heel duidelijk beeld over wat rechtvaardig is. Eindeloze discussies over hoe je een bak friet eerlijk verdeelt irriteren me mateloos en het kost me moeite om mijn geïrriteerde opmerkingen voor me te houden. Of Huisgenoot R. die nooit dieper gaat dan de oppervlakte en het niet eerlijk vindt dat hij vijf minuten per maand meer aan het huishouden zou besteden dan wij. Mijn wereld wordt steeds groter, en daarmee verandert mijn idee van wat belangrijk is en wat niet. Ik zie steeds meer het grote geheel en kan me onmogelijk druk maken over iets meer geven of iets minder krijgen dan anderen. Dat frietje minder proef je niet, die vijf minuten voel je niet. Mijn wereld groeit, ik sta in bloei. Dát is belangrijk.

Stuff’s gettin’ serious

Vakantie, m’n laatste weekje. Wakker worden, met een boek terug in bed en ‘s middags dan toch maar eens écht opstaan. Ik geniet zo van deze momenten, op mezelf wonen, volwassen worden, student zijn, dat het vanochtend toch ietwat vreemd voelde om te lezen dat vriendin E. soort van een baan aangeboden heeft gekregen. De eventuele baan heeft nogal wat gevolgen voor de toekomst dus vroeg ze ons wat wij ervan vonden. Ik deed oprecht m’n best om me voor te stellen wat ik zou doen in die situatie, maar het lukte niet. Werken, deeltijdstudie, geld verdienen, met de auto naar je werk… dat staat allemaal nog zo ver van me af! M’n vriendinnen hier studeren allemaal een jaar of zelfs twee eerder af dan ik en dat vind ik al een vreemd idee.

Ik studeer nog zo fijn, geniet van het indelen van m’n eigen tijd, iedere keer weer goede voornemens, nieuwe dingen leren, nog een beetje onbezorgd zijn. Werken is iets wat me voor ooit leuk lijkt, maar niet nu. Dat vind ik helemaal niet er, maar het idee dat volwassen worden nu zo dichtbij is beangstigt me soms een beetje. Dan moet ik écht alles zelf doen.

Vind me dan

Het verbaasde me niet dat ik het zou kunnen, maar ik weet niet of het echt zo is. Is het niet gewoon de spanning van een blik die net iets langer duurt dan normaal, dat je me zoveel aanraakt, m’n handen vastpakt en je ervan verzekert dat je m’n naam goed schrijft zodat we elkaar niet uit het oog verliezen?

En ik weet niet eens hoe je heet, alleen hoe mooi je bent.

Wauw

Alles is ineens mooi als je hoort dat je in Berlijn mag studeren als je dat ene eerstejaarsvak met een voldoende afrondt. ‘Misschien vind je zelfs Blof wel mooi nu’, zei Buurman T. ‘Ik denk dat ik zelfs de muziek van Huisgenoot I. nu kan waarderen’, antwoordde ik met een grijns die niet meer van mijn gezicht af wil.

Alles is zo mooi. Wauw, wereld.

Zenuwslopend

Me de dag voor een tentamen zenuwachtig maken is iets wat ik al lang niet meer gedaan heb, maar vandaag is het even anders. Morgen maak ik het belangrijkste tentamen van mijn studie tot nu toe: het tentamen dat bepaalt of ik wel of niet naar het buitenland mag (de her niet meegerekend, dat idee alleen al van 40 vragen op een koude januari-ochtend die echtechtécht bepalen wat het wordt…). Al voor de vijfde keer ga ik het nu proberen en ik hoop zó dat het geluk nu eens aan mijn kant is. Nog meer dan ooit tevoren heb ik eraan gedaan om morgen hopelijk een goed resultaat neer te zetten. Ik hoop dat het alvast posten op mijn waarbenjij-punt-nu geen tegenspoed brengt, want ik wil mijn droom niet in duigen zien vallen morgen. Dat ik een week of drie moet wachten tot ik zeker weet dat ik weg mag is al erg genoeg. Ik slaap al een paar dagen slecht en heb echt wel goed geleerd, maar ik heb ook een beetje geluk nodig. ‘Bid voor me!’ zou ik willen roepen, ‘duim voor me, leef met me mee, doe alles wat je denkt dat geluk brengt’, al weet ik dat ik zelf de enige ben die dat ook daadwerkelijk kan doen.

Ik hoop zo dat ik morgen om deze tijd een opgelucht gevoel heb. Ik wil die andere tentamens niet voor niks laten barsten, maar nog veel meer dan dat wil ik naar Berlijn.