Me de dag voor een tentamen zenuwachtig maken is iets wat ik al lang niet meer gedaan heb, maar vandaag is het even anders. Morgen maak ik het belangrijkste tentamen van mijn studie tot nu toe: het tentamen dat bepaalt of ik wel of niet naar het buitenland mag (de her niet meegerekend, dat idee alleen al van 40 vragen op een koude januari-ochtend die echtechtécht bepalen wat het wordt…). Al voor de vijfde keer ga ik het nu proberen en ik hoop zó dat het geluk nu eens aan mijn kant is. Nog meer dan ooit tevoren heb ik eraan gedaan om morgen hopelijk een goed resultaat neer te zetten. Ik hoop dat het alvast posten op mijn waarbenjij-punt-nu geen tegenspoed brengt, want ik wil mijn droom niet in duigen zien vallen morgen. Dat ik een week of drie moet wachten tot ik zeker weet dat ik weg mag is al erg genoeg. Ik slaap al een paar dagen slecht en heb echt wel goed geleerd, maar ik heb ook een beetje geluk nodig. ‘Bid voor me!’ zou ik willen roepen, ‘duim voor me, leef met me mee, doe alles wat je denkt dat geluk brengt’, al weet ik dat ik zelf de enige ben die dat ook daadwerkelijk kan doen.
Ik hoop zo dat ik morgen om deze tijd een opgelucht gevoel heb. Ik wil die andere tentamens niet voor niks laten barsten, maar nog veel meer dan dat wil ik naar Berlijn.
0 Reacties tot “Zenuwslopend”