Het verbaasde me niet dat ik het zou kunnen, maar ik weet niet of het echt zo is. Is het niet gewoon de spanning van een blik die net iets langer duurt dan normaal, dat je me zoveel aanraakt, m’n handen vastpakt en je ervan verzekert dat je m’n naam goed schrijft zodat we elkaar niet uit het oog verliezen?
En ik weet niet eens hoe je heet, alleen hoe mooi je bent.
