Vakantie, m’n laatste weekje. Wakker worden, met een boek terug in bed en ‘s middags dan toch maar eens écht opstaan. Ik geniet zo van deze momenten, op mezelf wonen, volwassen worden, student zijn, dat het vanochtend toch ietwat vreemd voelde om te lezen dat vriendin E. soort van een baan aangeboden heeft gekregen. De eventuele baan heeft nogal wat gevolgen voor de toekomst dus vroeg ze ons wat wij ervan vonden. Ik deed oprecht m’n best om me voor te stellen wat ik zou doen in die situatie, maar het lukte niet. Werken, deeltijdstudie, geld verdienen, met de auto naar je werk… dat staat allemaal nog zo ver van me af! M’n vriendinnen hier studeren allemaal een jaar of zelfs twee eerder af dan ik en dat vind ik al een vreemd idee.
Ik studeer nog zo fijn, geniet van het indelen van m’n eigen tijd, iedere keer weer goede voornemens, nieuwe dingen leren, nog een beetje onbezorgd zijn. Werken is iets wat me voor ooit leuk lijkt, maar niet nu. Dat vind ik helemaal niet erg, maar het idee dat volwassen worden nu zo dichtbij is beangstigt me soms een beetje. Dan moet ik écht alles zelf doen.
