Het is bijna mijn verjaardag en dat is een moment waarop ik nog meer dan anders denk ‘wat word ik al oud’. Soms beangstigt me het een beetje omdat ik ook heel graag nog zestien zou zijn, maar aan de andere kant ben ik ook heel blij met hoe mijn leven eruit ziet en heb ik zeker het gevoel eruit gehaald te hebben wat erin zat. Ik heb veel mensen ontmoet en mijn leven ziet er zo anders uit. Er verandert zeer regelmatig iets in mijn leven, van mijn favoriete broodbeleg tot de mensen met wie ik samenwoon en de manier waarop ik in het leven sta.
Soms merk ik ook dat mijn toekomst steeds helderder wordt. Ik weet steeds beter wat ik wil na en met mijn studie, wat ik verwacht van een leven als volwassene, waar ik wil wonen (Utrecht! Al is dat sinds m’n zestiende dus wel hetzelfde gebleven) en ook hoe ik over mezelf en anderen denk. Mijn politieke voorkeur is al jaren stabiel en over de meeste maatschappelijke thema’s is mijn denken ook vrij constant. En toch sta ik er soms nog van te kijken dat ik al zoveel gedaan heb en dat andere mensen ook echt andere mensen zijn die ook dingen denken. Ik weet dat je vanaf ongeveer je vierde jaar doorkrijgt dat je niet alleen bent op de wereld en dat andere mensen ook dingen meemaken terwijl jij iets anders doet, maar het verbaast me soms nog steeds dat al die mensen waar ik mee om ga ook mensen zijn die andere dingen doen dan ik en die zich misschien ook wel zo voelen.
Ik word steeds ouder, en de mensen om mij heen ook. Waar de grootste veranderingen hebben plaatsgevonden plaatsvinden, is in mijn omgaan met anderen. Ik vind mezelf tegenwoordig wél sociaal vaardig, ontmoet graag nieuwe mensen, vermaak me ook goed alleen en ik heb een heel duidelijk beeld over wat rechtvaardig is. Eindeloze discussies over hoe je een bak friet eerlijk verdeelt irriteren me mateloos en het kost me moeite om mijn geïrriteerde opmerkingen voor me te houden. Of Huisgenoot R. die nooit dieper gaat dan de oppervlakte en het niet eerlijk vindt dat hij vijf minuten per maand meer aan het huishouden zou besteden dan wij. Mijn wereld wordt steeds groter, en daarmee verandert mijn idee van wat belangrijk is en wat niet. Ik zie steeds meer het grote geheel en kan me onmogelijk druk maken over iets meer geven of iets minder krijgen dan anderen. Dat frietje minder proef je niet, die vijf minuten voel je niet. Mijn wereld groeit, ik sta in bloei. Dát is belangrijk.
0 Reacties tot “Ouder worden”