Soms merk ik ook dat mijn toekomst steeds helderder wordt. Ik weet steeds beter wat ik wil na en met mijn studie, wat ik verwacht van een leven als volwassene, waar ik wil wonen (Utrecht! Al is dat sinds m’n zestiende dus wel hetzelfde gebleven) en ook hoe ik over mezelf en anderen denk. Mijn politieke voorkeur is al jaren stabiel en over de meeste maatschappelijke thema’s is mijn denken ook vrij constant. En toch sta ik er soms nog van te kijken dat ik al zoveel gedaan heb en dat andere mensen ook echt andere mensen zijn die ook dingen denken. Ik weet dat je vanaf ongeveer je vierde jaar doorkrijgt dat je niet alleen bent op de wereld en dat andere mensen ook dingen meemaken terwijl jij iets anders doet, maar het verbaast me soms nog steeds dat al die mensen waar ik mee om ga ook mensen zijn die andere dingen doen dan ik en die zich misschien ook wel zo voelen.

Ik word steeds ouder, en de mensen om mij heen ook. Waar de grootste veranderingen hebben plaatsgevonden plaatsvinden, is in mijn omgaan met anderen. Ik vind mezelf tegenwoordig wél sociaal vaardig, ontmoet graag nieuwe mensen, vermaak me ook goed alleen en ik heb een heel duidelijk beeld over wat rechtvaardig is. Eindeloze discussies over hoe je een bak friet eerlijk verdeelt irriteren me mateloos en het kost me moeite om mijn geïrriteerde opmerkingen voor me te houden. Of Huisgenoot R. die nooit dieper gaat dan de oppervlakte en het niet eerlijk vindt dat hij vijf minuten per maand meer aan het huishouden zou besteden dan wij. Mijn wereld wordt steeds groter, en daarmee verandert mijn idee van wat belangrijk is en wat niet. Ik zie steeds meer het grote geheel en kan me onmogelijk druk maken over iets meer geven of iets minder krijgen dan anderen. Dat frietje minder proef je niet, die vijf minuten voel je niet. Mijn wereld groeit, ik sta in bloei. Dát is belangrijk.

Ik studeer nog zo fijn, geniet van het indelen van m’n eigen tijd, iedere keer weer goede voornemens, nieuwe dingen leren, nog een beetje onbezorgd zijn. Werken is iets wat me voor ooit leuk lijkt, maar niet nu. Dat vind ik helemaal niet er, maar het idee dat volwassen worden nu zo dichtbij is beangstigt me soms een beetje. Dan moet ik écht alles zelf doen.

En ik weet niet eens hoe je heet, alleen hoe mooi je bent.

Alles is zo mooi. Wauw, wereld.

Ik hoop zo dat ik morgen om deze tijd een opgelucht gevoel heb. Ik wil die andere tentamens niet voor niks laten barsten, maar nog veel meer dan dat wil ik naar Berlijn.

And I’m a little bit lost without you, and I’m a bloody big mess inside. And I’m a little bit lost without you,
this ain’t a love song: this is goodbye

Scouting for girls – This ain’t a lovesong

We zaten te eten aan tafel, Huisgenoot L., Huisgenoot E., Huisgenoot R. en ik. De radio draaide hitjes van vorige zomer en dit nummer herinnerde me aan mijn relatie die toen net uit was. In die tijd waren er extra veel hartverscheurende liefdesliedjes een hit, maar misschien leek dat ook maar zo. Het kreeg vanavond alleen een wat andere lading, omdat we net gehoord hadden dat de vader van Huisgenoot T. op sterven lag. Gisteren blijkbaar ook, maar nu nog meer. Het verhaal is treurig, maar dit kwam alsnog onverwacht.

Ik was behoorlijk geschrokken, maar ik besloot toch naar Zumba te gaan, ook al was ik inmiddels te laat en wist ik niet of het ging lukken. Eenmaal aangekomen in de sportzaal wenkte ik vriendin R., huilde ik even en kreeg ik een knuffel, sms’te ik Huisgenoot T. en deed ik daarna alsnog mee. Dat was fijn, maar nog fijner was om ‘s avonds voor de tv te horen dat het heel heel héél misschien toch nog de goede kant uit gaat met de vader in kwestie. Er viel een kleine last van mijn schouders, en er kwam een beetje hoop bij.

1 december is een mooie datum om te sterven, maar niet voor de papa van mijn Huisgenoot.

Alles wat ik meegemaakt heb, heb ik goed kunnen verwerken en in het dagelijks leven ben ik er totaal niet mee bezig. Wel is het vreemd dat mensen eerst vroeger ‘Wáár ga je heen?’ als ik ze vertelde over wat mijn eerste festivalbezoek zou worden, maar na 18 augustus wist iedereen ineens waar ik geweest was. Het raakt me nog steeds als ik nadenk over al die mensen, bijvoorbeeld bij m’n vereniging, die me niet eens heel goed kenden, maar wel vroegen hoe het ging. Dat ze gedacht hadden: was Margot daar niet bij? Dat ze opgelucht waren toen ze konden lezen dat ik oké was. Ik ben blij dat ik het thuisfront nog voor het erg werd kon sms’en dat we veilig waren. Ik ben benieuwd hoe ik reageer als ik van de zomer in Taizé of op Pukkelpop mijn tentje onder een boom moet opzetten.

Ik ben heel, heel dankbaar dat het goed gaat met me, omdat ik ook mensen ken die er nog steeds last van hebben. Ik ben blij dat het enige wat ik eraan overgehouden heb twee schuurplekken op mijn onderbenen zijn omdat ik geen lange sokken bij me had, waardoor mijn laarzen schuurden. Ik hoef me niet af te vragen ‘waarom zij’, ik vraag me af wat ik moet doen met de consumptiebonnen die ik over heb: glinsterend karton met een waarde van €40.

Er zijn niet een paar mensen die ongeluk hebben gehad, er zijn bijna 65 000 mensen die heel veel geluk gehad hebben.

And after the storm, I run and run as the rains come.
And I look up, I look up, on my knees and out of luck,
I look up.
Mumford and Sons – After the storm

Ik weet eigenlijk niet wat ik erover wil zeggen, maar ik zou wel willen dat mensen eens verder kijken dan hun neus lang is. Ga eens praten met een christen joh, voordat je ze allemaal over één kam scheert.

I am sure I can and want to do this, I hope I convinced you as well.

Ik weet zeker dat ik dit kan. Dat gevoel heb ik eigenlijk pas sinds ik de stapel papierwerk overwonnen heb, en nu heb ik gewoon nog bijna een jaar om ernaar uit te kijken. Ik ben écht heel blij dat ik het na al die jaren toch gedaan hebt, hoe onwezenlijk het ook nog voelt.